1 Shares

Γράφει η Shakila Ιωάννα Μπράτη

Κωνσταντίνος Καβάφης «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»
http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=153&cat=1

[…]

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Γιατί αυτό το ποίημα ανοίγει αυτό το άρθρο; Διαβάστε ξανά και στοχαστείτε, ειδικά το τελευταίο σημείο, εκεί όπου λέει «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»
Ναι, λοιπόν: τι θα κάνουμε χωρίς τους βαρβάρους; Πού θα ρίξουμε όλα αυτά τα σκουριασμένα μας συναισθήματα ανεμπόδιστοι; Πού θα τα πάμε;

Χωρίς αυτούς, θα εξαναγκαστούμε να δούμε τι συμβαίνει μέσα μας. Πόσο πολύ τα παγωμένα – κρυφά συναισθήματα αντικαθίστανται με άλλα, πιο επιφανή και εύκολα δικαιολογήσιμα συναισθήματα, όπως την κριτική και τον θυμό, για να καμουφλαριστούν.

Οι άντρες πλήττονται σφόδρα από τα κοινωνικά στερεότυπα. Παλεύουν για μια θέση σε μια κοινωνία απαιτητική, σε σχέση με τα πρότυπα του αρσενικού. Οφείλουν να είναι πετυχημένοι, σκληροί, δυνατοί, και τόσοι άλλοι ρόλοι που απομυζούν την πραγματική έννοια του αρσενικού. Νιώθουν αδύναμοι κάτω από το βάρος των απαιτήσεων, καθώς ένας άνδρας πρέπει πάντα να ξέρει τι να κάνει. Μέσα από ένα τόσο μεγάλο ποσοστό τελειότητας που τους ζητείται, νιώθουν αδύναμοι και καταλήγουν να παράγουν μέσα τους σκληρή αυτοκριτική και απογοήτευση για τον εαυτό τους, φθάνοντας ως και στα όρια της οργής. Πολύ συχνά τα συναισθήματά τους ταλαντεύονται μεταξύ του θυμού και της κατάθλιψης. Όταν ειδικά, ό,τι έχουν επενδύσει στη ζωή δεν ερθει όπως πίστευαν ότι αξίζουν, παρουσιάζονται έντονα σωματικά και ψυχονοητικά θέματα. Το έντονο στρες και το άγχος που συνοδεύουν όλη αυτήν την πορεία, πατά τη σκανδάλη, για να εκπορευθούν από το σύστημα όλοι οι βιοχημικοί παράγοντες που ενεργοποιούν την κατάσταση «πάλης ή φυγής». Έτσι, μένουν εγκλωβισμένοι ακόμα περισσότερο στην ένταση, στην ανησυχία.

Κι εδώ έρχονται οι βάρβαροι: χρειάζονται να βρουν κάποιον ή ακόμα και μια κατάσταση να κατηγορήσουν, να δώσουν ένα όνομα, μια ταυτότητα στον απίστευτο πόνο που βιώνουν. Παλεύουν με μένος ό,τι έχουν ονομάσει «βάρβαρο», το τιμωρούν, θέλοντας ασυνείδητα να πάρουν μια δικαίωση για όλο αυτό το φορτίο που κουβαλούν. Τιμωρούν αδίστακτα ό,τι αγαπούν, παγιδευμένοι στα αδιάβαστα συναισθήματα που βιώνουν, που δεν ξέρουν να αποκωδικοποιήσουν, λόγω έλλειψης εκπαίδευσης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε σχέση με το αρσενικό. Τα παγωμένα, κρυφά συναισθήματά τους, θα κάνουν τα πάντα για να παραμείνουν κρυμμένα: θα δημιουργήσουν πολέμους, εχθρούς, φατρίες, οχυρά. Θα κακοποιήσουν και θα κακοποιηθούν με διάφορους τρόπους, ίσως στερώντας ακόμα και το λίγο που έχουν, παγώνοντας, ακόμα και εξωτερικά, μένοντας σε απόλυτη απουσία από τον σύντροφο.
Αυτός ο παγωμένος θυμός είναι ικανός να συνθλίψει τα πάντα σε μια σχέση. Θα εκφράζονται με θυμό στο παραμικρό, έχοντας χάσει πλέον τα όρια της ισορροπίας. Θα αποκτήσουν εμμονικές ιδέες, που θα τις προβάλουν και θα τις υπερασπίζονται με πάθος, ως και με μένος. Γενικά, θα αναζητήσουν κάτι που θα δικαιολογεί κοινωνικά το θυμό και την απουσία τους.

«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Και ναι. Όσο βολικός κι αν ήταν αυτός ο στίχος για να χτίσουν επάνω του τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες τους, θα χρειαστεί να συνειδητοποιήσουν ότι είναι εντάξει να πάρουν υποστήριξη.
Θα χρειαστεί να δουν με κατανόηση όλη την πορεία τους.
Θα χρειαστεί να αποδεχτούν καταστάσεις και άτομα.
Θα χρειαστεί να αφήσουν την πανοπλία και να δουν ποιός κατοικεί εκεί μέσα.
Θα χρειαστεί να κάνουν ειρήνη. Τότε θα έρθει η χαλάρωση που τόσο πολύ αναζητούν.
Θα χρειαστεί να καταλάβουν ότι και οι άνδρες χρειάζονται αγάπη. Ας μην την παίρνουν πια με πόλεμο. Ας ανοίξουν την αγκαλιά τους και θα έρθει.

Και ψιτ! Είναι εντάξει να ανοίξετε την αγκαλιά σας.
Είναι εντάξει να σταματήσετε να αναζητάτε βαρβάρους και να επιτρέψετε να συνδεθείτε, έστω και αν δεν ξέρετε ακριβώς το πώς.

Προσπαθήστε.

Αφήστε σχόλιο