Η γοργόνα Μέδουσα είναι εγγονή της Γαίας και του Πόντου. Από αυτή τη συνεύρεση, δημιουργήθηκαν οι γονείς της, ο Φόρκυς, ο γέρος σοφός της θάλασσας και η Κητώ, θαλάσσιο τέρας. Έχει δύο αδελφές, τη Σθενώ και την Ευριάλη, με τη μόνη διαφορά πως οι αδερφές της γεννήθηκαν αθάνατες, ενώ η Μέδουσα θνητή. Η μία της αδελφή ονομάζεται Σθενώ. Το όνομα της Σθενούς παράγεται από το ρήμα «σθένω», που σημαίνει «είμαι δυνατός, έχω ισχύ», ενώ της Ευριάλης παράγεται από το επίθετο ευρύς και το αλς (γεν. αλός) και σημαίνει «πλατειά θάλασσα». Το όνομα της Μέδουσας προέρχεται από το ρήμα «μέδω», που σημαίνει «κυβερνώ, προστατεύω, κυριαρχώ». Σε μία άλλη εκδοχή, η Μέδουσα σημαίνει «κυρίαρχη θηλυκή φρόνηση». Η καταγωγή της θεωρείται πως βρίσκεται στη Λιβύη, όπου λατρευόταν από τις Αμαζόνες ως Θεά – Ερπετό.

Ο μύθος της ξεκινά από τον πόθο που αισθάνθηκε για αυτήν ο Ποσειδώνας, καθώς ήταν μια καλλονή, όπως γράφει ο Οβίδιος στις «Μεταμορφώσεις» του: «Αυτοί που την είχαν δει, δεν είχαν ξαναντικρίσει τόσο έντονα χαρακτηριστικά σε ένα τόσο γλυκό πρόσωπο. Ωστόσο, αυτό που τους έκανε εντύπωση πάνω από όλα, ήταν το μήκος των μαλλιών της – χρυσαφένιες μπούκλες κυμάτιζαν και έλαμπαν με χάρη.»

Ο Ποσειδώνας ενώθηκε μαζί της στον ιερό χώρο της Αθηνάς, ενώ ήταν μεταμορφωμένος σε άλογο. Αυτό το γεγονός θύμωσε πολύ τη Θεά Αθηνά, η οποία τη μεταμόρφωσε σε τέρας. Τα μαλλιά της έγιναν φίδια, απέκτησε τεράστιους χαυλιόδοντες αγριόχοιρου, χέρια χάλκινα, χρυσά φτερά και μάτια που μπορούσαν με μιας να απολιθώσουν όποιον τα αντίκριζε. Έτσι, σε αυτή τη μορφή, η άλλοτε πανέμορφη Μέδουσα γίνεται Γοργώ και αντιπροσωπεύει τη φυσική ενσάρκωση του θανάτου.

Η Θεά Αθηνά, παρ’ όλη τη σκληρή τιμωρία που έδωσε στη Μέδουσα, δεν ικανοποιήθηκε και έτσι, όταν πληροφορήθηκε πως ο Περσέας, ο γιος του Δία και της Δανάης, θα φέρει το κεφάλι της στον Πολυδεύκη, επίσης γιο του Δία και της Λήδας, του δίνει μια καλογυαλισμένη ασπίδα που θα λειτουργούσε προστατευτικά απέναντι στην αδυσώπητη ματιά της Μέδουσας. Του προσέφερε ακόμα τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή και ένα μαγικό σακούλι, όπου θα μπορούσε να μεταφέρει το κεφάλι της Μέδουσας.

Γιατί όμως η Αθηνά κατατρέχει τη Μέδουσα τόσο και λαχταρά να έρθει στην κατοχή της το κεφάλι της;

Η Αθηνά, όταν συνενωθεί με τη Μέδουσα, ισορροπεί το θετικό και τον αρνητικό πόλο και βλέπουμε πόσο αδυσώπητη μπορεί να είναι η σκοτεινή πλευρά, αν βρεθεί χωρίς έλεγχο.

Η Αθηνά όμως έχει ακόμη έναν λόγο που κατατρέχει τη Μέδουσα: είχε καυχηθεί πως είναι πιο όμορφη από τη Θεά. Η ομορφιά έρχεται να εξισορροπηθεί με το κάλος, το οποίο δεν έχει πλέον την τάση να είναι μόνο εξωτερικό, αλλά ωθείται στο εσωτερικό του ατόμου, ώστε να ανθίσει ολιστικά η ομορφιά, με την παρέμβαση της Αθηνάς. Τιθασεύει την εξωτερίκευση, διαμέσου του θανάτου, και έτσι οδηγεί την ενέργεια σε πιο βαθύ επίπεδο. Έτσι, κατανοούμε και τη δύναμη που είχε το αίμα της Μέδουσας, καθώς ο Περσέας, εκτός από το κεφάλι της, πήρε και δύο φυαλίδια αίμα, ένα από το δεξί της χέρι και ένα από το αριστερό. Το ένα έφερνε τη ζωή και το άλλο τον θάνατο. Παραδόθηκαν και τα δύο στον μεγάλο θεραπευτή Ασκληπιό. Βλέπουμε εδώ άλλη μια φορά πως η γέννηση δεν είναι εφικτή χωρίς τον θάνατο. Κάτι χρειάζεται να θυσιαστεί, ώστε να μπει σε κίνηση η διαδικασία της ζωής. Ο σπόρος σπάει για να εξέρθει ο βλαστός, το αμνιακό υγρό χύνεται για να ξεκινήσει η διαδικασία της γέννησης. Κάτι αφήνουμε πάντα, πριν οδεύσουμε στην ανάσταση. Κάθε μετατροπή απαιτεί την απομάκρυνση του περιττού και η Θεά – Ερπετό, ως σύμβολο αυτής της ενέργειας, το μεταφέρει αυτό στην πρώτη της λατρευτική μορφή, όπου ως φίδι κάθε φορά, έπρεπε να αφήνει το παλιό δέρμα, ώστε να αναδυθεί ξανά καινούργια.

Ήταν μια Θεά που αντιπροσώπευε αυτή τη μετάλλαξη. Γι’ αυτό και, τη στιγμή του θανάτου της, όπου και η ίδια εντέλει θυσιάζεται, γεννά τον Πήγασο, το φτερωτό άλογο που συμβολίζει την επαφή με το ουράνιο και τον Χρυσάορα, ένα γίγαντα με σπαθί, που είναι η επαφή μας με το γήινο. Αφήνοντας πίσω την ομορφιά της, διαμέσου της κατάρας – ευλογίας της Θεάς, γίνεται προστάτιδα της ίδιας της Θεάς Αθηνάς, καθώς απεικονίζεται επάνω στην ασπίδα της, το λεγόμενο Γοργόνιο. Κατανοούμε πως, εφόσον η Σκιά μπαίνει σε έλεγχο, γίνεται η πεμπτουσία της σοφίας. Η ανεξέλεγκτη δύναμη της Σκιάς δεν ροκανίζει πλέον τα θεμέλια της ύπαρξής μας, αλλά τα προστατεύει. Στην αρχαιότητα γνώριζαν – ένιωθαν αυτή την προστασία την οποία προσέφερε, γι’ αυτό και τη συναντάμε συχνά ως σύμβολο στις αρχαίες ελληνικές ασπίδες ή ακόμη και εμπρός στις εξωτερικές πόρτες των σπιτιών.

Αν δούμε τη Μέδουσα ως το ασυνείδητο κομμάτι μας και τη Θεά Αθηνά ως το συνειδητό, μπορούμε φυσικά και να γνωρίσουμε τη δύναμη της διανόησης (Θεά Αθηνά), αλλά χωρίς το ένστικτο (Μέδουσα) δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την προστασία μας. Η μαθηματική γνώση είναι δώρο της Αθηνάς αλλά, το γήινο ένστικτο, της Μέδουσας. Ας μην κατατρέχουμε λοιπόν τη Μέδουσά μας: χωρίς αυτή, δε θα ξέραμε να προστατευτούμε. Δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε, χωρίς το αρχέγονο ένστικτο επιβίωσης που αντιπροσωπεύει.

Όπως κάθε μύθος, έχει αρκετούς τρόπους να αναλυθεί και, όχι γιατί κάποιες αναλύσεις είναι πιο αληθινές από κάποιες άλλες, αλλά επειδή εμπεριέχουν συμπυκνωμένη γνώση που έχει να πει πολλά, σε διάφορα επίπεδα. Έτσι, μπορούμε να φανταστούμε τη Θεά Ερπετό – Μέδουσα, και ως την ελεύθερη σεξουαλική ενέργεια, όπου, από τη θηλυκή Θεά Αθηνά (αλλά με αρκετές αρσενικές ποιότητες), η οποία είχε απαρνηθεί τη σεξουαλικότητά της, αποκεφαλίζεται. Αποκεφαλίζει έτσι τη θηλυκή απόλαυση, το θηλυκό άγριο πόθο, στο βωμό της αρσενικής κυριαρχίας, που είναι αδύνατον να αντέξει αυτή την ελεύθερη και ισχυρή ενέργεια, πετρώνει, ακινητοποιείται στη θέα της. Η αρσενική κυριαρχία, που έχει αρχίσει ήδη σιγά σιγά τότε να κατακτά τα πάντα και να περιορίζει το θηλυκό, απεικονίζεται μέσα από αυτή τη μυθική περιγραφή.

Όποιος τρόπος ανάλυσης και αν σας αγγίζει, σημασία έχει να τιμάτε όλες τις ενέργειες μέσα σας. Όποια όψη και αν έχουν, έστω και αν φαντάζουν τρομερές, δεν παύουν να αποτελούν κομμάτι ενός συνόλου που σχηματίζει εσάς.

Αφήστε σχόλιο